Volgens de rijke historie van zuurkool zijn het de tartaren (een Mongools ruitervolk) geweest, die zuurkool ontdekt hebben. De Mongolen vonden het maar lastig om de witte kool mee te slepen op hun tochten. Daarom werd de witte kool fijn gesneden zodat het beter te vervoeren was in hun zadeltassen.

Tot hun niet geringe verbazing bleek na een aantal weken dat de gesneden witte kool aangenaam zuur van smaak was geworden. De bezweten paardenruggen tegen de zadeltassen met de gesneden witte kool zorgde voor een natuurlijke fermentatie. Met een geringe hoeveelheid zout bereikt men hetzelfde effect.

Via de nomadenvolkeren kwam zuurkool in West- Europa. In Griekse en Romeinse kelders heeft men reeds houten vaten gevonden voor de bereiding van zuurkool. Rond 130 voor Christus roemt Plinius reeds de heerlijke smaak van zuurkool.

De truc met het natuurlijk conserveren van witte kool als zuurkool was ontdekkingsreizigers en veroveraars van wereldzeeën zeer welkom. Zuurkool blijft ook op lange reizen goed houdbaar en was het middel tegen scheurbuik. Een dodelijke ziekte veroorzaakt door een gebrek aan vitamine C.

De wereldzeiler James Cook nam op advies van een arts, Johannes Kramer (waar hoorden we die naam eerder) zuurkool mee en ook Columbus nam op advies van zijn arts vaten zuurkool mee. Ook onze Verenigde Oost Indische en later de West Indische compagnie hadden standaard zuurkool in het voor onder.